I morga reise ej og min gode far til Manchester for å sjå David Gilmour. Gler mej intenst! Kan det bli bedre? Klart, ej he no longe daga for tida, og mykje å lese og slikt, men alt e egentlig slik det skal vere. Og som mellom-mann i ei lita sak, so ser ej at ting kunne ha vore bedre for enkelte andre i Oslo, men det he egentlig ikkje so mykje med mej å gjer. Hadde uansett ikkje vore feil viss livet smilte litt meir til litt fleire litt oftare (inkluder mej), men ej klaga ikkje meir enn nødvendig. Og når ej i bakgrunnen høyre på Flava To Da Bone - Even If The Rain, so innser ej at ej egentlig he det brillefint (kanskje ikkje so mykje pga. songen).